34U442

Sabah sensiz uyandım ve bunun hiç de iyi bir şey olmadığını anladım.

Yağmur tüm yazılarımda olduğu gibi bütün gece yağmıştı.Ama sadece yastığım ıslanmış,uyandığımda Gültekin,in yakası açık gömleğini anımsadım.Neden kendimi böyle kötü hissettiğim ve ağladığım gecelerde yanımda mutlaka çocukluğum oluyor.

Ceketimi giyerken,gözlüğüm yere düştü,mermer zeminde öyle hareketsiz kaldı.Mavi cam taktırmamı istemiştin.Anadolu yakasında mavi cam kalmamış.


Bu kentte beni hala sırtında taşıyan bir aşk var.Tekrar doğmamı ölümüm kadar çok istiyor.Beni bacaklarının arasında kırılan o kadehin içinde unutmayı,başıma sandalyeler atmamı istiyor.


Işık söndü,ben de biramı yazılarımın üzerine döktüm.Sayfaları alevin dansını seyretmek için değil,sadece öyle olmasını arzuladığım için yaktım.


Sözcükler... Bunu mutlaka okumalısın!
Aşk soluyor ve bu kaşıntı hissi topuklarıma yayılıyor.Eteklerime bahçemdeki kurumuş gül yapraklarını dolduran bu açlığı anlatamamak endişesiyle daktiloya daha hızlı vuruyorum.


Bu kimin intikamı...